Een jonge, knappe bewaarster gaat mijn pijngrenzen uittesten in de martelkamer.
De brigadier brengt mij naar de martelkamer
Hoofdstuk 1 Hoofdstuk 2
Voor mijn gevoel zit ik al uren in deze cel. Ik hoor het slot open gaan en zie een brigadier naar binnen stappen. “Voordat je naar de hoofdmeesteres gaat moet ik je pijngrens vinden slaaf.” Ik had verwacht dat ik eruit gehaald werd om mijn strafuitspraak te kunnen gaan horen bij de hoofdmeesteres. De vrouwelijke brigadier maakt de ketting tussen mijn halsband en de muur los. Verder blijven alle andere kettingen en boeien gewoon vastzitten aan me.
“Volg mij slaaf” beveelt de bewaarster, “we gaan naar een net nieuw gebouwde martelkamer, daar zal ik je uittesten. Het is nodig om een strafprogramma samen te stellen dat precies op maat is voor je. Ik zal de hoofdmeesteres straks verslag doen van de bevindingen die ik doe. Ik moet hiervoor net zo lang doorgaan tot je gaat janken.”
De bewaarster is een knappe meid van een jaar of 20, maar ik ben heel bang voor wat ze gaat doen. Het is een lange gang waar we doorheen lopen met een harde vloer, niet fijn omdat ik op blote voeten moet lopen in het hele cellencomplex.
“Slaaf… Je krijgt nu een masker op van me. Je mag nog niet zien welke dingen er in de martelkamer staan. Dat is om het onderzoeken van je pijngrens zo objectief mogelijk te houden. Ik doe je ook vast een ball gag in om je geschreeuw te beperken, dat doe ik voor m’n eigen lol.”
