Een gevagenis waar lijfstraffen nog de gewoonste zaak van de wereld is.
Eerste dag in boeien en gevageniskleding
Hoofdstuk 1 Hoofdstuk 2
“De kooi” is een gevangenis waar lijfstraffen nog volop worden gebruikt en waar SM en BDSM wordt ingezet om gevangenen te laten leren van hun fouten. Er is een hoofdmeesteres die besluit wat voor straf je krijgt en hoe lang je in “de kooi” moet blijven.
Fel-oranje gevangeniskleding
Ik ben van ontucht beschuldigd en moet daarom naar de hoofdmeesteres. Ze is als een rechter, maar dan strenger. Vanmiddag moet ik me komen verdedigen, maar ik moet me ’s ochtends al melden bij de portier. Ik meld me daar vroeg, al om acht uur. De portier neemt me mee naar een apparte ruimte waar ik mijn eigen kleding moet inruilen voor fel-oranje gevangeniskleding.
Op de vloer ligt het pak klaar met wat boeien en kettingen. Ik moet tegen de muur gaan staan zodat ze mij kan opmeten. “Ik moet je fouilleren voordat je het oranje pak aan moet. ” Ik doe een paar stappen naar voor zodat ze om mij heen kan lopen. Eerst onderzoeken haar handen mijn rug en achterwerk. Via de achterkant van de benen gaat ze omlaag. “Schoenen uit” beveelt ze. Haar handen glijden tussen de benen omhoog en ze gaat over het kruis verder naar boven. Daarna onderzoekt ze net onder de rand van mijn broek.
Ik heb nog een stijvevan zonet, toen ze over mijn kruis heenging
Uitkleden voor de portier
Nu moet ik mij voor haar uitkleden. Eerst mijn botenlijf bloot en daarna ook de rest. Ik heb nog een stijve van zonet, toen ze over mijn kruis heenging. “Raak je opgewonden van mij slaaf?” Ik wist niet wat te zeggen. “Antwoord mij! En ohja… hier spreken we gevangen aan met slaaf om extra duidelijk te maken hoe de rollen hier zijn verdeeld”.
De portier doet mij het pak aan. Er zitten heel veel ringen aan, waarschijnlijk bedoeld om me makkelijk mee ergens aan vast te kunnen maken. “Dit gebouw is supergoed beveiligd, maar toch ga ik je nu boeien om alles uit te kunnen sluiten. Zometeen ga ik je naar een cel brengen waar je moet zitten tot je voor de hoofdmeesteres moet verschijnen.” Aan mijn polsen krijg ik twee zware boeien net als om mijn enkels. Om mijn nek krijg ik een halsband. Hieraan maakt ze een ketting vast, die ook aan de handboeien en polsboeien wordt geklikt.
Ze brengt mij naar de tijdelijke cel. Het is moeilijk achter haar aan lopen met die zware boeien. Heel langzaam loop ik achter haar aan de gang door en dan naar links. “Hier moet je verblijven tot vanmiddag slaaf. Deze cel heeft alleen een wc. Geen bed, geen licht… verder helemaal niks.” Ik word er bang van. Zullen alle cellen zo zijn? Ik besluit niks te zeggen. Ik wil namelijk niet klagen omdat ik hoop op strafverlichting. Aan mijn halsband krijg ik nog eens een extra ketting vastgemaakt die ook aan de muur van de cel zit bevestigd. Op al mijn boeien en de halsband worden ook nog eens slotjes vastgemaakt. Ik kan echt nergens heen. “Soms blinddoeken we slaven ook, maar da’s nu nie nodig in een kamer zonder licht en zonder raam.” De portier gaat en ik hoor de zware deur in het slot vallen. Ik moet zo nog zeker zes uur lang doorbrengen tot ik voor de hoofdmeesteres moet verschijnen.
Lees verder (hoofdstuk 2):
Knappe bewaarster haalt mij uit de cel
